Trappen maken in goes

Meer over trappen maken in Goes

In de vroege ochtend van maandag stapte ik vol goede moed mijn werkplaats binnen in goes. Het voelde als een uitdaging die ik met enthousiasme wilde aangaan: binnen tien dagen moest ik een set trappen maken. Voor mij waren trappen niet zomaar een constructie; ze waren de verbinding tussen verschillende werelden. Met de planning in mijn hoofd begon ik aan de voorbereidingen. De eerste dagen waren cruciaal. Ik vergde veel van mezelf, maar ook van mijn materialen. Ik kocht het beste hout dat goes te bieden had, en elk stuk voelde als een belofte. De geur van vers gesneden hout vulde de ruimte en gaf me inspiratie. Vrijdag was de dag dat alles samenkwam. Ik werkte samen met mijn buurman, die me graag hielp. Samen chopten we en zaagden, en ik voelde de vreugde in hun handen terwijl we de trappen in elkaar zetten. Het was niet alleen mijn project, maar ook een kans voor ons om dichter bij elkaar te komen. Het hoorde bij de charme van goes; mensen hielpen elkaar altijd, of het nu ging om een project of gewoon een goed gesprek. Aan het einde van de week stonden ze daar: de trappen, stevig en met een mooie afwerking. Het gevoel dat ik had, was onbetaalbaar. Ik wist dat deze trappen niet alleen een verbinding vormden tussen verdiepingen, maar ook tussen mensen. In goes stond ik, trots en dankbaar, voor het resultaat van tien dagen hard werken en saamhorigheid.

Van speelse tuinmeubels tot praktische tafelsets, elk stuk vertelde zijn eigen verhaal en droeg bij aan het verminderen van afval. Er werd snel een lijst gemaakt van wie wat zou bijdragen: de timmerman uit het dorp bood zijn expertise aan, terwijl anderen hun tuinen en gereedschap ter beschikking stelden. Een kennis heeft me eerder verteld dat het in het late voorjaar vaak drukker is en de prijzen kunnen stijgen. Elk tikje van de hamer voelde als een gesprek, een communicatieve dans tussen vakmanschap en de ziel van het hout. En dat is waar ik het voor doe.